مونومرهای دیامین دسته ای از ترکیبات آلی حاوی دو گروه عاملی آمینه (–NH2) هستند که به طور گسترده در سنتز مواد با کارایی بالا مانند پلی آمیدها، پلی اوره ها و نایلون استفاده می شود. خواص شیمیایی آنها عمدتاً به واکنش پذیری گروه های آمینه و ساختار کلی مولکولی (آلیفاتیک یا آروماتیک) بستگی دارد.
پایه: گروه های آمینه بازی هستند و می توانند با اسیدها واکنش داده و نمک تشکیل دهند.
واکنش پذیری: با اسیدهای دی کربوکسیلیک متراکم می شوند و پلی آمیدها را تشکیل می دهند (مانند نایلون).
آنها در واکنش های پیوند متقابل-(مانند پخت رزین اپوکسی) شرکت می کنند.
مونومرهای دی آمین با ساختارهای مختلف به طور قابل توجهی از نظر حلالیت، نقطه جوش، pKa و پایداری متفاوت هستند. به عنوان مثال، دی آمین های آلیفاتیک به طور کلی بیشتر در آب حل می شوند، در حالی که دی آمین های معطر در حلال های آلی مانند DMF و NMP محلول تر هستند.
