تعاریف افزودنی های غذایی در سراسر جهان متفاوت است. کمیسیون مشترک مواد غذایی Codex Alimentarius سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) افزودنیهای غذایی را اینگونه تعریف میکند: مواد غیر مغذی که عمداً، عموماً در مقادیر کم، به غذا اضافه میشوند تا ظاهر، طعم، بافت یا خواص ذخیرهسازی آن را بهبود بخشند.
بر اساس این تعریف، تقویتکنندههای غذایی که برای افزایش محتوای غذایی غذا در نظر گرفته شدهاند، مانند فیبر رژیمی، عناصر کمیاب، ویتامین B12، فروکتولیگوساکاریدها، تورین (اغلب به نوشیدنیهای انرژیزا اضافه میشود) و L-کارنیتین (برای کاهش وزن، عضلهسازی و اثرات آنتیاکسیدانی)، نباید در تعریف افزودنیهای غذایی گنجانده شوند.
سازمانها یا کشورهای مختلف تعاریف متفاوتی دارند: کمیسیون مشترک FAO/WHO برای کدکس غذایی: افزودنیهای غذایی موادی غیر مغذی هستند که عمداً، معمولاً در مقادیر کم، به غذا اضافه میشوند تا ظاهر، طعم، بافت یا خواص ذخیرهسازی آن را بهبود بخشند.
اتحادیه اروپا: افزودنیهای غذایی به هر مادهای گفته میشود که در طول تولید، فرآوری، آمادهسازی، جابجایی، بستهبندی، حمل و نقل یا ذخیرهسازی مواد غذایی برای اهداف فنی به مواد غذایی اضافه میشود.
ایالات متحده: افزودنیهای غذایی موادی هستند که عمداً برای ایجاد یا بهمنظور تبدیل آنها به طور مستقیم یا غیرمستقیم به اجزای غذا یا تأثیر بر ویژگیهای غذا استفاده میشوند.
چین: بر اساس ماده 54 قانون *بهداشت مواد غذایی جمهوری خلق چین*، ماده 28 *اقدامات اداری برای بهداشت افزودنی های غذایی*، ماده 2 *اقدامات اداری برای بهداشت تقویت کننده های غذایی* و ماده 99 قانون غذای جمهوری خلق چین برای سلامت مواد غذایی*. مواد افزودنی مانند: مواد مصنوعی یا طبیعی که به مواد غذایی برای بهبود کیفیت، رنگ، عطر و طعم آن و همچنین برای حفظ، تازگی و نیازهای فرآوری اضافه می شود.
بر اساس *استاندارد ملی ایمنی مواد غذایی – استاندارد برای استفاده از افزودنی های غذایی* (GB 2760-2014)، افزودنی های غذایی به عنوان "مواد مصنوعی یا طبیعی افزوده شده به غذا برای بهبود کیفیت، رنگ، عطر و طعم آن و همچنین برای حفظ، تازگی و نیازهای پردازشی تعریف می شوند. این شامل طعم دهنده های غذایی، مواد اولیه و آدامس های مورد استفاده در صنایع غذایی، آدامس ها و طعم دهنده ها است."
