کاربردهای افزودنی های غذایی

طعم دهنده ها: آب نبات ها و شکلات ها معمولا از چندین نوع طعم دهنده از جمله اسانس ها، طعم دهنده ها و عصاره های طعم دهنده پودری استفاده می کنند. هر نوع دارای انواع مختلفی است. به عنوان مثال، آب نبات ها و شکلات ها را می توان بر اساس نوع رایحه، مانند میوه ای، مغزی، شیری، گلی و لیکور- طبقه بندی کرد.

مواد نگهدارنده: معمولا در نوشابه های گازدار، پوره های میوه، مربا، میوه های شیرین، کنسرو، ترشیجات، سس سویا، سرکه، آب میوه، گوشت، ماهی، تخم مرغ و محصولات مرغ شامل اسید بنزوئیک، بنزوات سدیم، اسید سوربیک و سوربات پتاسیم استفاده می شود.

رنگ‌ها: عمدتاً در نوشیدنی‌های گازدار، آب میوه‌ها، شراب‌های فرموله‌شده، تزئینات شیرینی، آب نبات، محصولات زالزالک، سبزیجات ترشی، بستنی، ژله، شکلات، خامه، قهوه فوری و سایر غذاها استفاده می‌شود. رنگ‌های مصنوعی متداول عبارتند از: آمارانت، کارمین، تارتازین، زرد غروب و رنگ کاراملی. رنگ‌های غذایی طبیعی مانند کلروفیلین مس سدیم عمدتاً از بافت‌های گیاهی استخراج می‌شوند. با این حال، محتوای رنگدانه و پایداری آنها به طور کلی کمتر از رنگ های مصنوعی است. رنگ‌های معادل طبیعی نیز وجود دارد.

شیرین کننده ها افزودنی هایی هستند که به غذا شیرینی می بخشند. مواردی که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از سدیم ساخارین (که معمولاً به عنوان ساخارین شناخته می شود)، سدیم سیکلوهگزیل سولفامات (سیکلامات)، مالتیتول، سوربیتول و زایلیتول. بسیاری از غذاها از شیرین کننده‌ها مانند نوشیدنی‌ها، ترشی‌ها، شیرینی‌ها، بیسکویت‌ها، نان، بستنی، میوه‌های شیرین، آب نبات، چاشنی‌ها و کنسرو گوشت استفاده می‌کنند-تقریباً هر غذای رایج در زندگی روزمره حاوی انواع مختلفی از شیرین‌کننده‌ها است.

ترک‌کننده‌ها در برخی از آب نبات‌ها و محصولات شکلاتی، و همچنین برخی از غذاهای سرخ شده، غذاهای پف کرده و محصولات خمیر تخمیر شده یافت می‌شوند. عوامل ترک کننده معمولاً مورد استفاده عبارتند از بی کربنات سدیم، بی کربنات آمونیوم و عوامل ترک کننده.

ضخیم کننده ها پلیمرهای آبدوست هستند که مواد را تثبیت، امولسیون یا معلق می کنند. آنها می توانند ژل تشکیل دهند یا ویسکوزیته غذا را افزایش دهند، از این رو آنها را عوامل ژل کننده، عوامل ژل کننده یا تثبیت کننده امولسیون نیز می نامند.

امولسیفایرها سورفکتانت هایی هستند که مولکول های آنها معمولاً دارای گروه های آبدوست (هیدروکسیل) و چربی دوست (آلکیل) هستند. آنها به آسانی یک لایه جذب در سطح مشترک آب-روغن تشکیل می دهند، در نتیجه فعالیت سطحی بین فازهای امولسیون را تغییر می دهند و در نتیجه امولسیون یا پراکندگی همگن ایجاد می شود. این کار باعث بهبود بافت، حس دهان و ظاهر غذا می شود.

ترک‌کننده‌ها افزودنی‌های غذایی هستند که در طی فرآوری (حرارت) گاز تولید می‌کنند تا ساختاری یکنواخت، متراکم و متخلخل را در غذاهایی که عمدتاً از آرد دانه تهیه می‌شوند، ایجاد می‌کنند و در نتیجه بافتی شل و ترد ایجاد می‌کنند.

کف زداها عواملی هستند که حباب های هوا را در سطح مایع در طول فرآوری مواد غذایی از بین برده و سرکوب می کنند و عملکرد صاف را تضمین می کنند.

عوامل ضد{0}}جلوگیری از تجمع و جمع شدن غذاهای پودری یا کریستالی جلوگیری می کنند.

رنگ‌ها: افزودنی‌های غذایی که غذا را برای تحریک اشتها و افزایش ارزش تجاری آن رنگ می‌کنند.

آنتی اکسیدان ها: افزودنی های غذایی که با افزودن اتم های هیدروژن به گروه های بدون اکسیژن در اجزای مواد غذایی که به راحتی اکسید می شوند، از فساد اکسیداتیو جلوگیری یا به تاخیر می اندازند، در نتیجه واکنش های زنجیره ای اکسیداسیون را مهار می کنند یا با آنها کمپلکس هایی تشکیل می دهند تا فعالیت اکسیدازها را سرکوب کنند.

بهبود دهنده های بافت: افزودنی های غذایی که ظاهر یا بافت غذا را از طریق احتباس آب، اتصال، پلاستیک، غلیظ شدن و بهبود خواص رئولوژیکی بهبود می بخشد.

بهبود دهنده آرد: افزودنی هایی که باعث بهبود کیفیت آرد، افزایش عملکرد، سفیدی و استحکام گلوتن می شوند.

تنظیم کننده های اسیدیته: عملکردهایی که کیفیت غذا را افزایش می دهند و به طور گسترده در محصولات غذایی مختلف استفاده می شوند. بخش قابل توجهی از محصولات شیرینی‌سازی و شکلاتی از مواد اسیدی برای تنظیم و بهبود طعم استفاده می‌کنند، به‌ویژه محصولات مبتنی بر میوه{1}}. اسیدولانت های رایج شامل اسید سیتریک، اسید تارتاریک، اسید لاکتیک و اسید مالیک است.